شاعری از شهر عشق

بی تو شکسته بال من ....
نویسنده : آدم و حوا - ساعت ٢:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/٢٥
 
 
 
 
غمـزه چشـــمت ای صنــــم کــــی بشود هِـــلال من
ای همه جا ست نام تــــــــو لحظه به لحظه قــال من

زین همه سـوی کهکـشان محو تو گشته چشم جان
بی توشـــروع نمـی شود روز نخـــسـت ســـــال من

دایـره دائـــما به چرخ ، گـه عسل است  و  گاه تـــلخ
لیـــک چو بـــی تـو می‌رود بــی اثر است  بحـــال من

ای مَلــَـک ملائــکان بی تـــــو شکســـته بـــــــال من
... گرچه نظــــــــر نمیکنی بــــــــر من و ابتــــذال من

ســــرمه فـــــروش می‌شوم عــاقـبـت از کنــــــار تو
بس کـه ز راه رفتــــــه ات گــَـــرد خــورَد جمـــال من

ای همــــــه تن تــــرانه و ای همـــه جـان این غـــزل
بـهــــــر تـو کـــــــوچ میکند دم به دم ایـن خیــــال من

با دو سه تن نشسته ام ،حافـظ و شمع و روز و شب
آن سـه کـه میشناسی و ویـــن که سروده فـــال من

معجـــــزه ها نمــــــوده ام عشــــق تو را ســروده ام
وزن و ردیــــف و عـــــرض تو ، قافیـــه هم وبـــال  من

شــــــمع تمام شــــــهر را یـــــکّه زجــا خـــــریده ام
شــــــــاید اگر رجــوع کنی گـُـم نشوی غـــــزال من

گــــر ز خــودم نمیکنــــی بـــاورِ وصـف و حــــــال من
آخر شـــــعر من بُــــــــــوَد شـــــاهد ایـن کمــال من

"میـم" کنار"قــاف" و "دِ"،بعـــد "الف" است و باز "دِ" 
پــخت به انتــــظار تو یک شــــــبه اســـم کــــال من

"مقداد"